Alleengeboren tweeling

Alleengeboren Tweeling

Dit thema heeft me op een nieuw pad gebracht in mijn leven. Graag vertel ik over mijn bijzondere ontdekking. Mijn verhaal begint in 2010…. al zou je kunnen zeggen dat de oorsprong al in 1980 lag, bij mijn eigen geboorte.

Het is juni 2010 als ik het leven schenk aan mijn 2e zoon Sven. Het was geen gemakkelijke zwangerschap. Waar ik bij de zwangerschap van Julian op een roze wolk zat, zo somber en boos voelde ik me nu. Ik voelde allerlei emoties en ik kon ze maar niet plaatsen. Wel voelde ik me ontzettend schuldig, al die ‘negatieve’ gevoelens… straks bracht ik die over op dat kleine kindje in mijn buik?

Eenmaal bevallen belanden we, verdrietig genoeg, in het ziekenhuis en leven een aantal dagen gescheiden van elkaar. Hij op de couveuse afdeling, ik op de kraamafdeling. Een verdrietige tijd, want ondanks dat ik veel kan knuffelen en hem voeden, voel ik dat Sven zich heel verdrietig, angstig en alleen voelt. Na 5 dagen mogen we gelukkig gezond naar huis. Maar Sven heeft het moeilijk, hij huilt veel. Heeft heel veel nabijheid nodig. Ik heb hem veel bij ons gehouden, gedragen en geknuffeld. Ook als hij ouder wordt, blijft hij in- en in-verdrietig. Vooral het slapen is een drama… wij begrijpen het niet. Wat is er toch met ons lieve jongetje? We merken wel dat het geen lichamelijke pijn is, maar wat is er toch aan de hand in dat koppie? Ook overdag is Sven erg gevoelig, snel boos, verdrietig. Hij vliegt van de ene emotie in de andere. Heeft heeeeel veel veiligheid nodig. Bij het afscheid nemen op het kinderdagverblijf en later de peuterspeelzaal, moet hij erg huilen, is flink overstuur. Elke keer weer. Jaar in, jaar uit. Het verdriet stopt niet, hij wil niet alleen…

Wanneer het in 2014 tijd is om naar school te gaan, heeft Sven het wederom erg moeilijk, het afscheid nemen is zwaar. Ik weet niet wat ik kan doen om te helpen, maar ik weet wel dat wij dit niet alleen kunnen. Het is tijd om hulp te vragen. Op school zie ik een moeder, Floor van Lier, die een eigen praktijk in celzouten en bloesemremedies heeft . Ik vraag haar of ze langs wil komen voor Sven. Gelukkig komt ze en luistert ze en ze vertelt me iets heel bijzonders wat zij heeft gezien… Sven was niet alleen in de buik! Hij heeft in het begin van de zwangerschap een klein broertje bij zich gehad… die helaas is overleden. Opeens beginnen er allerlei puzzelstukjes op hun plaats te vallen. Wat een verdriet moet hij hebben gevoeld… en ik ook! Daarom voelde ik me zo naar in zijn zwangerschap, daarom was hij zo in-verdrietig toen hij wederom alleen op de wereld kwam, huilen wanneer hij ‘s nachts alleen in zijn bedje lag. Hij miste z’n broertje, de diepe verbinding.

Alleengeboren drieling

Toen het één en ander op z’n plaats was gevallen begon ik te lezen. Ik kwam op de website van Aranka Reeuwijk terecht, zij heeft hierop een aantal kenmerken geplaatst van alleengeboren tweelingen en bam! Dat raakte me diep…. Dat was niet alleen Sven… dat was ik! Een beetje verdoofd loop ik rond en ik besluit Floor te bellen en zij bevestigt mijn gevoelens.

Vanaf dit moment beginnen er veel dingen voor mij een plaats te krijgen. Door middel van familie-opstellingen kom ik erachter dat ik samen met 2 andere zieltjes in de baarmoeder ben geweest, we waren een drieling. Ik ben alleen ter wereld gekomen, maar ben gelukkig niet alleen ;) al zijn mijn broers niet meegekomen. Ook mijn derde zoontje Gijs is een alleengeboren tweeling. Het thema speelt hier in ons gezin dus flink.

Misschien vraag je je af, wat is nou de meerwaarde van deze wetenschap, dat je niet alleen was? Of denk je: tja…. dat is toch helemaal niet te bewijzen? Nee, het is niet te bewijzen, ik kan niet terug in de tijd om de echo’s te bekijken, want die waren er niet. Maar het voelt wel heel waar. Ik begrijp eindelijk waar mijn diepe behoefte aan ‘aardig gevonden’ willen worden vandaan kwam. Ik kon er niet tegen buitengesloten te zijn, ga niet bij mij weg! Vind mij aardig! Laat mij alsjeblieft niet alleen….. afscheid nemen ging altijd in tranen, mijn hooggevoeligheid, het gevoel dat er iets mist…zoveel dingen kloppen nu opeens! De meerwaarde voor mij is, dat ik de patronen nu begrijp. Waarom handelde ik op een bepaalde manier, waarom werd ik diep geraakt in bepaalde situaties.

Nu kan ik het verwerken, een plaatsje geven. En niet geheel onbelangrijk, ik begrijp Sven nu veel beter en kan hem helpen om dit allemaal een plek te geven, zijn broertje een plekje te geven. En zo ook kleine Gijs (nu 2 jaar), ook hem kan ik straks vertellen over zijn zusje… Ik hoop dat er zo in de toekomst, ver weg, misschien in hun gezinnen wél tweelingen samen geboren worden en dat het systeem geheeld wordt!

Ik ben blij dat ik dit alles heb mogen ontdekken en een plaats mag gaan geven binnen ons gezin. Samen compleet….

Uitgelichte berichten
Binnenkort komen hier posts
Nog even geduld...
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square
  • Facebook - Ingefluisterd
  • Google+ Ingefluisterd
  • YouTube - Inge van Neerven
  • Instagram - Black Circle

© 2018 Ingefluisterd - Alle rechten voorbehouden. Tenzij anders vermeld berusten alle rechten op informatie (tekst, beeld, geluid, video, etc) die u op deze site (incl. alle onderliggende pagina’s) aantreft bij Ingefluisterd of zijn gelicentieerd aan Ingefluisterd. Gehele of gedeeltelijke overname, plaatsing op andere sites, verveelvoudiging op welke andere wijze dan ook en/of commercieel gebruik van deze informatie is niet toegestaan, tenzij hiervoor uitdrukkelijk schriftelijke toestemming is verleend door info@ingefluisterd.nl 

This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now